Krótka odpowiedź. Casa Milà zaprojektował Antoni Gaudí dla Pere Milà i jego żony Roser Segimon. Plany trafiły do miasta w 1906 roku, prace skończyły się w 1912, a budynek szybko zasłynął ze swojej kamiennej fali. Od 1984 roku jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Wejście, wycieczki z przewodnikiem, zwiedzanie o zachodzie słońca i nocą
Casa Milà: bilet wstępu + audioprzewodnik
4,7· Opinie: 10 404
od 29 €30 €
Kim byli państwo Milà?
Pere Milà i Roser Segimon byli małżeństwem, które zamówiło budynek. W 1905 roku Roser kupiła działkę przy Passeig de Gràcia. Poprosili Gaudíego o projekt kamienicy z własnym mieszkaniem na głównym piętrze i pozostałymi mieszkaniami dla lokatorów.
Jak Gaudí go zaprojektował?
2 lutego 1906 roku plany wysłano do miasta i zaczęły się prace. Fasada jest kamienną falą, która wisi na konstrukcji za nią i nie niesie żadnego ciężaru. Gaudí pracował z zespołem współpracowników: pierwsza żelazna balustrada wyszła z warsztatu braci Badia, a malarz Aleix Clapés nadzorował malowane ściany.
Budynek nie przypominał innych przy tej ulicy. W środku dwa dziedzińce wpuszczają światło, strych podtrzymują ceglane łuki, a na dachu stoją kominy podobne do rzeźb.
Dlaczego miasto pokłóciło się z Gaudím?
Bo budynek nie przestrzegał przepisów. W grudniu 1907 roku prace wstrzymano, ponieważ jeden filar wystawał na chodnik, a miasto uznało też, że budynek jest za wysoki i za duży. W końcu, 28 grudnia 1909 roku, komisja dzielnicy Eixample uznała, że Casa Milà jest budynkiem monumentalnym i nie powinny jej obowiązywać zwykłe przepisy budowlane.
Opinie były podzielone. Jedni pokochali kamienną falę, a krytycy nadali budynkowi przezwisko, które przylgnęło: La Pedrera, kamieniołom.
Co się stało z rzeźbą na dachu?
Planowano postawić na szczycie budynku brązową rzeźbę Matki Bożej Różańcowej. Potem przyszły zamieszki Tragicznego Tygodnia w 1909 roku i państwo Milà poprosili o rezygnację z rzeźby, której nigdy nie wykonano. Kilka słów z Różańca zostało na gzymsie.
Kiedy budynek ukończono?
31 października 1912 roku Gaudí podpisał zaświadczenie zamykające prace. Gaudí zmarł w 1926 roku, potrącony przez tramwaj, w wieku 73 lat.
Co się działo po 1912 roku?
Państwo Milà mieszkali na głównym piętrze, a Roser kazała później usunąć wiele sufitów i przerobić wnętrza. Gdy w 1936 roku wybuchła hiszpańska wojna domowa, budynek zajęto i urządzono w nim biura rządu republikańskiego. Pere Milà zmarł w 1940 roku.
W 1946 roku budynek sprzedano firmie deweloperskiej, a w 1953 roku strych podzielono na mieszkania. Roser Segimon zmarła w 1964 roku. W 1971 roku z pierwszego piętra spadł duży kamień i przeprowadzono naprawy, a od grudnia 1976 roku część garażu zajął pchli targ z około 50 sklepikami.
Jak stał się muzeum?
Powoli. Budynek obejmowano ochroną krok po kroku: w 1969 roku został pomnikiem narodowym, a 2 listopada 1984 roku trafił na listę UNESCO razem z Parkiem Güell i Palau Güell. W 2005 roku lista urosła do siedmiu dzieł Gaudíego.
W grudniu 1986 roku bank Caixa Catalunya kupił budynek i rozpoczął renowację. W 1992 roku główne piętro otwarto jako salę wystawową, a w czerwcu 1996 roku renowacja się skończyła i budynek otwarto jako centrum kultury. W 2013 roku właścicielem została Fundació Catalunya La Pedrera. Prace nad ochroną kamienia i żelaza trwają do dziś.
Co zrobić z tą historią?
Zabierz ją ze sobą. Fasada ma więcej sensu, gdy wiesz, że niczego nie niesie, a strych porusza bardziej, gdy wiesz, że była to wspólna pralnia. Przeczytaj co zobaczyć w Casa Milà, żeby zaplanować trasę, sprawdź godziny otwarcia i dojazd i wybierz zwiedzanie na stronie z biletami. Jeśli masz tylko godzinę, zobacz dziedzińce i dach. Jeśli masz cały ranek, dodaj strych i mieszkanie.